Δευτέρα, 24 Ιουλίου 2017

Περὶ πιπινιοῦ ὁ λόγος...









Σ' ἀφήνω νὰ συλλογιστεῖς, μελαχρινὸ πιπίνι,
μὲ τὴ φωτιὰ ποὺ μ' ἄναψες στὸ τέλος τί θὰ γίνει.

Σὲ άγαπῶ ποὺ τρέμει ἡ γῆς καὶ διασκορπᾶ τὸ χῶμα,
τί θέλεις πιπινάκι μου, τί νὰ σοῦ πῶ ἀκόμα;
Δημοτικὰ δίστιχα






Περὶ πιπινιοῦ..
Στὸ Λεξικὸ Δημητράκου, ὡς πιπίνι ὁρίζεται το πιτσούνι, ὁ νεοσσὸς τῆς περιστερᾶς. Γράφει συγκεκρημένα: «πιστούνι τό, θηλ. Πιτσύνα Δ νεοσσὸς περιστερᾶς. 2 τὸ θηλ. μόν. μτφ, θῆλυ μωρὸ ἢ εὐτραφὴς κορασίς. 3 πιτσούνια τά, ἡ παιδιὰ ἐποστρακισμὸς, Ὑποκορ. Πιτσουνάκι τό, μτφ. κοριτσόπουλο».
Στὸ λεξικὸ τῶν Liddell & Scott, διαβάζουμε: πίπος ἢ πιπὼ ἢ πίπα ἢ πίπρα εἶναι ἀρχαιόθεν τὸ “νεογνὸν πτηνὸν εἰσέτι πιππίζον”, ὅπου πιππίζω: “κάμνω πῖ πῖ ἐπὶ ὀρνέων”».
Νομίζω πὼς κανένας δὲν γνωρίζει ἐν τέλει τὶ θὰ πεῖ ἡ λέξη πιπίνι. Λέξη καθημερινὴ και πολυχρησιμοποιημένη. Τί εἶναι τὸ πιπίνι; Καὶ -πάλι- νομίζω πὼς -ὅσο καὶ ἂν φαίνεται παράξενο- δὲν ἔχει καὶ πολὺ σημασία τὸ ὅτι δὲν γνωρίζουμε τὴν ἀκριβὴ ἔννοια τῆς παρούσης λέξης. Σᾶς φαίνεται παράξενο; Καὶ ὅμως δὲν εἶναι ὑπερβολή. Ἀναλογιστεῖτε μόνο πὼς τὰ πιὸ πολλὰ ἀπὸ αὐτὰ ποὺ μᾶς ἀρέσουν καὶ ποὺ μᾶς συγκινοῦν δὲν γνωρίζουμε τί σημαίνουν. Ἴσως -λέω ἴσως- γι' αὐτὸ άκριβῶς νὰ μᾶς συγκινοῦν καὶ νὰ μᾶς άρέσουν!.
Ἀλλὰ ἐπανέρχομαι. Τί νὰ σημαίνει ἡ λέξη πιπίνι, ὁ χαρακτηρισμὸς πιπίνι; Ἔ! Σημαίνει πολλὰ πράγματα. Ἀρχικά, ὅ,τι ἀρέσει στὸν καθένα. Δὲν εἶναι παρὰ ἕνας χαριτωμένος χαρακτηρισμός. Αὐτὸ ἄραγε δὲν ἀρκεῖ;
Ὁ Ὀδυσσέας Ἐλύτης στὶς πρῶτες κιόλας σελίδες τοῦ Ἄξιον Ἐστὶ ποὺ ἀπαρτίζουν τὴν «Γένεση» γράφει: «Νά τὸ πιπίνι νά τὸ λελέκι / νὰ τὸ γυφτοπούλι / ὁ νυχτοπάτης καὶ ἡ νερόκοτα», ἐννοώντας βέβαια τὸ περιστέρι!!
Ἀλλὰ μήπως σήμερα δὲν ἔχουμε τὴν τρυφερὴ προσφώνηση «πουλί μου», «πιστούνι μου»; Ἄρα, πιπίνι μου!! Ἀπὸ τὴν ἄλλη ὅμως, ἡ περιστερὰ -άκόμα καὶ ἡ πιὸ ἀθώα- δὲν ἦταν τὸ πτηνὸ τῆς Ἀφροδίτης; Ναὶ ἦταν! Περιστερὰ μὰλιστα ἀπὸ τὸ περισσῶς ἐρᾶν, ὅπως μᾶς παραδίδει -καὶ πολύ σωστά ἐπιμένει- ἡ παλιά ἐτυμολογία.
Ἀλλὰ μὴν γελιόμαστε. Ὡς πιπίνι σήμερα δὲν νοεῖτε βέβαια μόνο τὸ πιτσούνι ἢ τὸ μικρὸ πήλινο κανάτι σε σχῆμα πτηνοῦ ποὺ οἱ πλανόδιοι ἀγγειοπλάστες ἀράδιαζαν στοὺς πάγκους τους και πουλοῦσαν στὰ διάφορα πανηγύρια.
Σήμερα βεβαίως-βεβαίως ἡ λέξει ἔχει πάρει ἄλλη χρειά. Ἐννοιολογικὰ θὰ τὴν ὅριζα σὰν τὸ νεαρὸ ἄτομο. Εἶναι ὁ ὀρισμὸς τοῦ πλήρους φυσικῶν ἐρωτικῶν χυμῶν νεανία ἢ νεάνιδος. Τὸ ἀμέστωτο-ἀμούστακο κοπέλλι, τὸ ἀμέστωτο κοράσιο. Ἡ ἐπιλογή βέβαια δική σας!!!
μετὰ τιμὴς
gayekfansi.blogspot.gr


Τετάρτη, 5 Ιουλίου 2017

Αρχιδομαζώχτρες, πεοθήκες και πεοκαλύπτρες



 
Λεπτομέρεια σχεδίου του Harry Bush (1920-1994).


Αρχιδομαζώχτρες, πεοθήκες και πεοκαλύπτρες, αφιέρωμα
Γενικά και όχι αόριστα
Σκοπός του παρόντος, σύντομου, αφιερώματος στις αρχιδομαζώχτρες, πεοκαλύπτρες και πεοθήκες είναι απλά η γνωριμία με πράγματα που δε θα βρείτε στην σεμνότυφη ελληνική βιβλιογραφία -ακόμα και την gay. Φωτεινή και μοναδική εξαίρεση είναι ο καθ' όλα σπουδαίος λαογράφος, ποιητής και συγγραφέας Ηλίας Πετρόπουλος. Οπότε, αν τα θέματα όπως το παρόν σάς ενδιαφέρουν ιδιαίτερα, δεν έχετε παρά να ανατρέξετε στα γραπτά του. Εμείς εδώ απόψε, απλά δανειζόμαστε λέξεις, σκέψεις, ιδέες, και «αυτοσχεδιάζουμε». Όπως θα καταλάβατε, ουσιαστικά, ο λόγος είναι περί αρχιδιών, ή αρχίδια λόγος -αν προτιμάτε.



Σύγχρονες αρχιδομαζώχτρες. Περάστε κόσμε...


Αρχιδομαζώχτρα
Το λήμμα αρχιδομαζώχτρα, μην περιμένετε να το βρείτε στα ελληνικά λεξικά. Και στα παλαιότερα, έχει καλώς, μια και το λήμμα είναι νεολογισμός. Δεν θα το βρείτε όμως ούτε στα νεοελληνικά. Όπως μην περιμένει κανείς και βιβλιογραφία στην ελληνική για το παρόν θέμα. Κάτι ολίγα στα γαλλικά και πολύ λιγότερα σε αγγλικά και γερμανικά βιβλία υπάρχουν, αλλά εδώ μας είναι παντελώς αδιάφορα. Αρχιδομαζώχτρα σημαίνει ένα μικρό-μικρούτσικο σλιπάκι που μόλις και μετά βίας καλύπτει τα ψωλάρχιδα. Ουσιαστικά μιλάμε για ένα μικρό τριγωνικό ύφασμα που δένει πίσω με δυο κορδόνια, συν ένα τρίτο που περνάει από κάτω. Τον γνωστό -κατά Πετρόπουλο- κουραδοκόφτη. Τώρα αν το μυαλό κάποιων πηγαίνει στα γνωστά στρινγκ, καλώς πηγαίνει. Στα μπικίνι να μην πάει, γιατί το μπικίνι ξεκίνησε σαν τo εκρηκτικά αποκαλυπτικό -για την εποχή του- γυναικείο μαγιό, για να γίνει σύντομα βέβαια και αντρικό, και έλκει το όνομά του από την νήσο ατόλη Μπικίνι (νήσοι Μάρσαλ), που βρίσκεται στον Ειρηνικό Ωκεανό, μεταξύ Χαβάης και Παπούα-Νέα Γουινέα. Το προκλητικό γυναικείο -ξαναλέμε- μαγιό βαφτίστηκε με το τοπωνύμιο της νήσου, και νουνός του ήταν ο Γάλλος Λουί Ρεάρ. Ο λόγος ήταν πως, την εποχή που λανσαρίστηκε το μπικίνι, το αμερικάνικο ναυτικό πραγματοποιούσε πυρηνικές δοκιμές -συγκεκριμένα ατομικών βομβών και υδρογονοβόμβας από το 1945 μέχρι το 1952- στην ατόλη, κοραλιογενής νησίδα, Μπικίνι.
Η μόδα βέβαια για τα εσώρουχα και τα μαγιό έρχεται και παρέρχεται, έχοντας και ακολουθώντας τους δικούς της νόμους. Νόμους που αναγκαστικά όμως ακολουθούμε και όλοι εμείς, παρασυρόμενοι. Σκοπός της αρχιδομαζώχτρας είναι να προφυλάξει από την κοινή θέα τα γεννητικά όργανα. Αλλά και από τα αδηφάγα βλέμματα. Ουσιαστικά παίζει το ρόλο του φύλλου συκής. Τώρα βέβαια, το στρίμωγμα των ψωλάρχιδων σε ένα τόσο δα κομματάκι ύφασματος ή δέρματος, πιστεύω πως, μάλλον περισσότερο ερεθίζει το νου και τη φαντασία παρά τον καταπραΰνει.
Ως αρχιδομαζώχτρα σήμερα μπορεί βέβαια να χαρακτηριστεί κάθε στενό και φτωχό σε ύφασμα εσώρουχο που μόλις καλύπτει τα επίμαχα σημεία. Παλιότερα, τέτοια εσώρουχα με ένα μικρό τριγωνικό ύφασμα μπροστά που στερεώνονταν πίσω με δυο κορδόνια, φορούσαν οι μπόντι μπίλντερ που σκοπό είχαν να αφήνουν σε κοινή θέα όσο το δυνατόν περισσότερο από το τουμπανισμένο κρέας τους!! Δεκάδες είναι οι καρτ ποστάλ και οι φωτογραφίες που τους παρουσιάζουν με τις λιλιπούτιες αρχιδομαζώχτρες τους. Αμερικάνικα περιοδικά όπως το Beefcake και το Physique Pictorial, βρίθουν τέτοιων φωτογραφιών. Ουσιαστικά, οι αρχοδωμαζώχτρες εδώ παίζουν το ρόλο του φύλου συκής.
Η μόδα για το φύλλο συκής ή και αμπέλου, να πούμε πως σχετίζεται με την χριστιανική ηθική και από αυτήν εκπορεύεται, γιατί μην μου πει κανείς πως ήταν δυνατόν οι αρχαίοι Έλληνες να παρουσιάσουν ένα άγαλμα με φύλο συκής!! Ούτε που το σκέφτηκαν οι άνθρωποι, γι' αυτό και δεν υπάρχει ΚΑΝΕΝΑ αρχαίο ελληνικό άγαλμα με επιμελώς καλυμμένα τα ψωλάρχιδα -εκτός και αν αυτό επιβαλλόταν από το θέμα. Ουσιαστικά, την ευθύνη για το φύλλο συκής την έχει αποκλειστικά η ιουδαϊκή ηθική την οποία ο χριστιανισμός υιοθέτησε στο ακέραιο -αργότερα το ίδιο έκαναν και οι Ἀραβες. Αναλογιστείτε μόνο το πόσες δολιοφθορές υπέστησαν τα αγάλματα και τα άλλα έργα τέχνης της ελληνικής αρχαιότητας από τους χριστιανούς για να κατανοήσετε την πηγή της συμπεριφοράς αυτής. Ο Αλάριχος έκανε «εξαιρετική» δουλειά, πάντα υπό τις ευλογίες του βυζαντινού αυτοκράτορα. Όλοι οι ακρωτηριασμένοι έφηβοι και θεοί είναι έργο των χριστιανών οι οποίοι έσπαζαν την ψωλή και τα αρχίδια των αγαλμάτων, χαράσσοντας έναν σταυρό στο μέτωπό τους, νομίζοντας ότι έτσι τα εξαγνίζουν. Όλα αυτά βέβαια όταν δεν μπορούσαν ή δεν προλάβαιναν να τα θρυμματίσουν ή να τα μετατρέψουν σε ασβέστη στα ασβεστοκάμινα ή να τα λιώσουν, αν ήταν από μέταλλο. Διόλου τυχαίο που τα ολίγα χάλκινα αγάλματα που μας σώζονται, μας τα έχει «χαρίσει» η θάλασσα, αφού εκεί ήταν καλά κρυμμένα από το μένος των χριστιανών.
Επανέρχομαι λοιπόν για να πω πως η μόδα να καλύπτουμε τα γεννητικά όργανα με φύλο συκής ξεκίνησε από πολύ παλιά. Κάποιοι τη χρονολογούν από την εποχή του Λουδοβίκου 18ου, αλλά έχω την εντύπωση πως η ιστορία πάει πολύ πιο πίσω. Την εποχή λοιπόν του Λουδοβίκου του 18ου, κατόπιν επιθυμίας του, κρεμάστηκαν στα αρχίδια πληθώρας αγαλμάτων κάτι τενεκεδένια φυλλαράκια, με σκοπό να τα αποκρύψουν από τα βλέμματα του κόσμου. Και η ιστορία συνεχίστηκε, όταν το 1880 κάλυψαν με αμπελόφυλλα τα αρχίδια κάπου εκατό αγαλμάτων του Λούβρου!!
Γνωστή είναι η ιστορία των τοιχογραφιών της Καπέλα Σιξτίνα, στο Βατικανό, όπου εδόθη εντολή από τον τότε πάπα, να βρακωθούν όλοι οι γυμνοί κώλοι της «Τελευταίας κρίσης», που ο σπουδαίος και ανυπέρβλητος Μιχαήλ Άγγελος είχε φιλοτεχνήσει, όπερ και εγένετο, αφού τελικά επιζωγραφίστηκαν. Όλα αυτά γύρω στο 1550 μ.Χ. Χρόνια αργότερα βέβαια, οι τοιχογραφίες θα καθαρίσουν και θα αποκατασταθούν στην πρώτη τους μορφή.



Georg Pencz, Portrait of a Seated Youth, 1544. (πηγή)


Πεοθήκες και πεοκαλύπτρες
Πέρα από την αρχιδομαζώχτρα έχουμε και την πεοδόχη αλλά και την πεοφυλάχτρα. Τι είναι αυτά; Θα καταλάβετε αμέσως. Αν ρίξετε μια προσεκτική ματιά θα διαπιστώσετε πως, αρκετοί ευρωπαϊκοί πίνακες και γκραβούρες μάς παρουσιάζουν άντρες με πεοφυλάχτρες. Δεν γνωρίζουμε από πού ξεκίνησε η συνήθεια τού να φοράει ο άντρας πεοφυλάχτρα. Πιθανότατα να τις διέδωσαν οι γερμανοί μισθοφόροι στρατιώτες που υπηρετούσαν σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες. Η πεοφυλάχτρα βέβαια δεν ήταν προνόμιο των ανώτερων κοινωνικών στρωμάτων αλλά τις φορούσαν άνθρωποι διαφόρων τάξεων. Λίγη παρατήρηση των ζωγραφικών πινάκων τις εποχής είναι αρκετή για να δούμε ότι για παράδειγμα, στους πίνακες του Brueghel, η πεοφυλάχτρα είναι κομμάτι της ένδυσης των χωρικών που μας παρουσιάζει.
Τώρα για την περοδόχη, να πούμε πως ήταν ένα σακούλι που μέσα του έμπαιναν τα ψωλάρχιδα με σκοπό –υποτίθεται- να τα προστατεύσει σε αντίθεση με την πεοφυλάχτρα που προσαρμόζονταν μπρος από αυτά. Τα πράγματα δεν είναι όμως καθόλου όπως φαίνονται, μια και η ανάρτηση πεοδόχης από έναν άντρα είχε ως κύριο σκοπό να υπογραμμίσει τον ανδρισμό του. Εννοείτε πως, ανάλογα με το μέγεθός της αναδείκνυε τα προσόντα του φέροντος, άλλο αν από μέσα μπορούσε να κρύβεται μια πικρή και διαφορική αλήθεια… Ο Ραμπελέ, στον γνωστό –υποθέτω- Γαργαντούα του αναφέρει την πεοδόχη, γράφοντας: «ξέλυσε την όμορφη πεοδόχη του και τραβώντας έξω το πράμα του τους κατούρησε». Συχνά η πεοδόχη χρησίμευε για κρυψώνα νομισμάτων και πολυτίμων μικροαντικειμένων. Τούτο σημαίνει πως δεν έβαζαν βέβαια τα αντικείμενα αυτά παρέα με τ΄ αρχίδια τους, ή κάτω από αυτά, αλλά η πεοδόχη στερεώνονταν χωρίς να προσαρτηθούν μέσα σε αυτή τα γεννητικά όργανα, μπροστά από αυτά, και μέσα της έβαζαν ότι ήθελαν να φυγαδεύσουν με ασφάλεια!!
Προσπάθεια επίσης έγινε, να ονομαστεί πεοδόχη στα ελληνικά το προφυλακτικό. Άστοχη προσπάθεια, αφού ο λαός το γνώριζε ως καπότα, μια λέξη που όλο και φθίνει δίνοντας τη θέση της στη λέξη προφυλακτικό. Η πεοδόχη και πεοκαλύπτρα σήμερα δεν υφίστανται. Άντε να συναντήσεις καμιά σε κανένα παλιό βιβλίο ή σε κανένα μουσείο. Κακώς!! Έχετε παρατηρήσει τους ποδοσφαιριστές όταν κάνουν «τείχος», μπρος από την εκτέλεση κάποιου φάουλ; Ε, βάζουν τις χούφτες των χεριών τους μπροστά για να προφυλάξουν –εν είδη πεοκαλύπτρας- τα γεννητικά τους όργανα από κάποια άστοχη βολή. Να λοιπόν που η χρήση της πεοκαλύπτρας κρίνεται και στον σημερινό κόσμο αναγκαία!!


Μετά πολλών τιμών
gayekfansi.blogspot.gr




© κειμένου 2017: gayekfansi.blogspot.gr, μὲ τὴν ἐπιφύλαξη κάθε δικαιώματος.


Titian, Emperor Charles V with a Dog, 1533. Colección Real (Palacio Real Nuevo), Μαδρίτη. (πηγή)


 
Giovanni Battista Moroni, The tailor, λεπτομέρεια, περίπ. 1570. The National Gallery, Λονδίνο. (πηγή)


Agnolo Bronzino, Guidobaldo II della Rovere, Duke of Urbino, 1532. Galleria Palatina, Φλωρεντία. (πηγή)


Giovanni Battista Moroni, Portrait of Antonio Navagero, λεπτομέρεια, 1565. Pinacoteca di Brera, Μιλάνο. (πηγή).


Tamagni Vincenzo di Benedetto di Chele (1492-ca 1530) Zaccaria da Volterra (dit), Zacchi Zaccaria (1473-1544), Chapel of the Crèche: Annunciation of the shepherds, Arrival of the Magi, Italy, Pomarance, chiesa San Giovanni Battista.


  
Μεταλλική πεοδόχη εποχής.


Σύγχρονη πεοαρχιδοδόχη ως τμήμα του ρούχου.


 
 Πεοκαλύπτρα εποχής.


Pieter Brueghel, Τhe Εlder Wedding Dance, 1566. Museum Detroit Institute of Arts, Detroit, Μίσιγκαν.


 Πεοκαλύπτρα σε λεπτομέρεια πίνακα.


 Μεταλλική πεοδόχη και σε πανοπλία.


 Πεοκαλύπτρα.


 
Πεοαρχιδομαζώχτρα σε σχεδίου του Harry Bush (1920-1994).


Πεοαρχιδομαζώχτρα σε σχεδίου του Harry Bush (1920-1994).


Αρχιδομαζώχτρα σε έργο του Etienne.


 
 Αρχιδομαζώχτρα σε σχέδιο του Etienne για το μήνα Οκτώβριο.


 
War Buddies,έργο του Etienne που παρουσιάζει στρατιώτες με
αρχιδομαζώχτρες.


Σύγχρονες αρχιδομαζώχτρες.


 
Εξώφυλλα αμερικάνικων περιοδικών της δεκαετίας '50, '60.


Σάββατο, 1 Ιουλίου 2017

«Ἡ δικαία ἐκδίκησις», ἕνα ποίημα τοῦ Γεωργίου Τερτσέτη






Ἡ δικαία ἐκδίκησις
Τραγουδιστὴς πολλὰ εὔμορφος νέον ἐρωτεύθη,
περίσσιο πάθος ἔβαλε στὰ μαραμένα στήθη
καὶ μὲ τὰ χείλη τὰ χλωμὰ τραγούδαε τὸν καημόν του:

«Ἀγνάντια του νὰ κάθωμαι, νὰ κρένη καὶ ν' ἀκούω,
νὰ βλέπω τὰ ξανθὰ μαλλιὰ καὶ τὰ δροσᾶτα χείλη,
πόχουν τοῦ ρόδου τὴν βαφή, τοῦ μήλου τὴν γλυκάδα!»
Καὶ τὸ τραγούδι του ἤκουσαν οἱ νιὲς κ' οἱ πανδρεμένες·
φωνάξανε τὰ εὔμορφα κοράσια κ' οἱ νυφάδες:
«Ἄντρα τὸν ἄντρα ν' ἀγαπᾶ, σέρνει μὲ τὸ τραγούδι,
καὶ γάμος κι ἀρραβώνιασμα θὰ πᾶν λησμονημένα,
καὶ θὰ διαβαίνη ἡ νυχτιὰ μας δίχως ἀντρὸς τὸ πλάγι,
καὶ τὰ βυζιά τοῦ κόρφου μας παιδὶ δὲ θ' ἀναστήσουν!...»

Πανήγυρη ξημέρωνε πέρα στὰ βιλαέτια,
καὶ τὰ χωριὰ μαζώχθηκαν, ἄντρες-γυναῖκες πᾶνε·
πῆγε καὶ ὁ τραγουδιστής, καὶ κράταε τὸ λαοῦτο,
κι ἀρχίνησε τὸ ἔρημο τραγούδι νὰ λαλάη,
καὶ τοῦ λαγούτου ἡ μελωδιὰ γλυκὰ τοῦ ἀπηλογόταν...

Οἱ εὔμορφες κιτρίνισαν σὰν τὰ χλωμὰ λουλούδια-
σὰνστὰ φυλλοκάρδια τους πολὺς θυμὸς ἐβγῆκε·
πέτρες, λιθάρια ἐπὴρανε οἱ νιὲς κ' οἱ πανδρεμένες-
κτύπησαν τὸν τραγουδιστὴν ἐκεῖ ὁπου τραγουδοῦσε!...

Σίγησε τὸ παιχνιίδι του τ' ὁλόχρυσο λαγοῦτο-
κοίτεται κι ὁ τραγουδιστὴς ἄγνωρος μὲς τὸ αἷμα,
καὶ μοιρολόι δὲν λαλεῖ καμμιὰ μοιρολογίστρα.
Τοῦ κόψαν τὸ κεφάλι του τὰ ξέφρενα κοράσια
καὶ στὸ ποτάμι τόρριξαν μαζὶ μὲ τὸ λαγοῦτο,
καὶ τὸ ποτάμι τάβγαλε εἰς τὸ γιαλό, στὸ κῦμα...
Συντροφιαστὰ πηγαίνανε κεφέλι καὶ λαγοῦτο,
τὸ κῦμα ὅπου διαβαίμανε γλυκὰ ἠχολογοῦσε,
καὶ μέσα σὲ νησιὰ πολλὰ τὸ πέλαγο τὰ πάει·
ἀκούαν τριγύρωτὰ νησιὰ στὸ δειληνό, στὸ βράδυ
ἀκούανε τὴν μελωδιά, δὲν ἔνιωθαν ποῦ βγαίναι.
Φωνάξαν τὰ μικρὰ παιδιά! «-Τὸ πέλαγο τὴν βγάζει!...»
Ἡ μελωδιὰ σταμάτησε εἰς τὸ βαθὺ λιμάνι
σὰν ἄστρο στὰ μεσάνυχτα ποὺ σ' ἕνα τόπον φέγγει,
καὶ χίλια ἀηδόνια νὰ λαλοῦν ἐφαίνετο πὼς νάναι.
Πῆγαν μὲ τὰ μονόξυλα οἱ ναῦτες οἱ 'πιδέξιοι
καὶ τὸ κεφάλι πήρανε, πῆγαν καὶ τὸ λαγοῦτο-
σὲ μνῆμα τὰ ἐντάφιασαν καφάλι καὶ λαγοῦτο...

Ἀπὸ τ' ἐκεῖνο τὸν καιρὸ μὲς στῶν νησιῶν τὲς χῶρες
πανώρια βαροῦν ὄργανα οἱ νιές, τὰ παλληκάρια,
καὶ μὲς στ' ἀσημοχρύσαφα στολίζουν τὰ λαγοῦτα,
γεννᾶ τὲς θυγατέρες της γλυκόφωνες ἡ μάνα,
ἀγγέλου πόχουν πρόσωπο καὶ ἀγγέλοι στὸ τραγούδι.
Πλὴν μέσα στὴ βαθειὰ στεριά, στὲς φόνισσες γυναῖκες,
οἱ ἄνδρες πῆραν σίδερο καὶ στὴν ἑστιὰ τὸ κάψαν
τὲς κορασιὲς ἐσφράγισαν στὸ μέτωπο, στὴν πλάτη,
στὸ φονικὸ ποὺ κάμανε νὰ μὴν πολυχαροῦνε...
Γεώργιος Τερτσέτης





Πηγή


Τὸ ποίημα ἀντλήθηκε ἀπὸ τὴν Ἀνθολογία τοῦ Ρένου Ἡρακλῆ Ἀποστολίδη. Ἀρχικὴ δημοσίευση στὴ συλλογὴ Ἁπλὴ γλῶσσα (1847). Τὸ ποίημα δημοσιεύει καὶ ὁ Ἠλίας Πετρόπουλος στὸ ἄρθρο του «ἕνα ὁμοσεξουαλικὸ ποίημα τοῦ Τερτσέτη», (περιοδικὸ Ἰχνευτὴς τεῦχος 14, Ἰούλιος – Σεπτέμβριος 1995), ἄρθρο ποὺ ἔχει συμπεριλάβει καὶ στὴν Ἱστορία τῆς καπότας (Νεφέλη 1999). Τὸ ποίημα κυκλοφόρησε ἀνεξάρτητο σὲ ἕνα μικρὸ βιλιαράκι τὸ 1996 μὲ τὸν πιασάδικο καὶ ἄκρως κακοποιημένο τίτλο, Ἄντρας τὸν ἄντρα ν' ἀγαπᾶ ἀπὸ τὶς ἐκδόσεις Περίπλους.

ΥΓ: Γιὰ ὅποιον δὲν γνωρίζει ποιὸς ἧταν ὁ Τερτσέτης, θὰ πῶ μόνο πὼς εἶναι ὁ ἄνρθωπος ποὺ τὸ 1833, στὴν διαβόητη δίκη τοῦ Θεόδωρου Κωλοκοτρόνη -μαζί μὲ τὸν Πολυζωίδη- ἀρνήθηκε νὰ ὑπογράψει τὴν καταδικαστικὴ ἀπόφαση γιὰ τὸν Γέρο τοῦ Μορι. Καταδικαστικὴ ἀπόφαση ποὺ διακαῶς ἐπιθυμοῦσε καὶ οὐσιαστικὰ θελε νὰ ἐπιβάλλει ἡ ἄρχουσα τάξη τοῦ καιροῦ ἐκείνου -κοινς προύχοντες καὶ κοτζαμπάσηδες. Τὴν ὑπόλοιπη βιογραφία, οἱ ἐδιαφερόμενοι ἂς τὴν ἀναζητήσουν στὴν σχετικὴ βιβλιογραφία, καὶ ὄχι στὶς προχειρολογίες καὶ παραπληροφορήσεις τοῦ διαδικτύου.


Σάββατο, 24 Ιουνίου 2017

Ἕνα ποίημα γιὰ τὸν Πάτροκλο (A Poem for Patroclus)





Ἕνα ποίημα γιὰ τὸν Πάτροκλο
Πάτροκλε, τί τοῦ ζήλεψες τοῦ μαύρου καβαλάρη,
ποὺ πῆγες κι άκολούθησες κείνη τὴ μαύρη ὥρα;
Σοῦ 'χα χαρίσει τὶς νυχτιὲς ματιές ξεσπαθωμένες,
χειρονομίες κα ὀσμές, σιωπὲς θρυμματισμένες.

Ἐννέα χρόνια τώρα ἐδῶ, μαχόμουν σὰν λιοντάρι,
μ' ἄργιες φυλὲς καὶ μὲ στοιχειά, μ' ἀνέμους καὶ κυμμάτια
καὶ μὲ θεοὺς καὶ βασιλεὶς μὰ τὼρα πῶς νὰ μείνω
ἐδῶ καὶ νὰ σὲ καρτερῶ, τί ἀπαντοχὴ δὲν ἔχω,
ἐννέα χρόνια ἄλλον δὲν κοίταξα, πέρα άπ' τὴν ἄγρια μάχη
καὶ τὴν ἀθανασία μου γιὰ σένα τὴ χαρίζω,
τώρα ποὺ δὲν θὰ καρτερῶ πότε θὰ σ' ἀντικρίσω
στὴν πόρτα νὰ χαμογελᾶς καὶ νὰ μὲ περιμένεις.

Στὸν Κάτω Κόσμο ποὺ θὰ πᾶς, μὴν πεῖς γιὰ τή χαρά μας,
τὶ θὰ ζηλέψουν οι σκιὲς καὶ θὰ κακοκαρδίσεις.
Πάτροκλε, ὅλες τὶς χαρὲς ποὺ κουβαλᾶς
σάν πάρεις μαζί σου, θὰ μοῦ μήνουνε
οἱ ἀναμνήσες μόνο τῶν πρωινῶν
ποὺ ξύπναγες δίπλα μου καὶ περνοῦσες
τὰ χὲρια στὸν σκληρὸ λαιμό μου καὶ ρωτούσες
γιατί 'ναι πάλι κόκκινος στὸ αἷμα βουτημένος.

Τί νὰ σοῦ στείλω Πάτροκλε έκεῖ στὸν Κάτω Κόσμο.
Νὰ στεῖλω μήλο σέπεται, κυδώνι μαραγκιάζει,
σταφύλι ξερογιάζεται, τριαντάφυλλο μαδιέται.
Νά στείλω καί τὰ δάκρυα μου στὸ κεντητὸ μαντήλι,
εἶναι περίσσια καυτερὰ τὸ καίνε τὸ μαντήλι..
θά 'ρθω λοιπὸν πουρνὸ-πουρνὸ ταχιὰ μὲ τὴ δροσούλα
νὰ σοῦ χαρίσω ἀπὸ τὸ φῶς τῆς γῆς τοῦ Πάνω Κοσμου,
νὰ σοῦ χαρίσω μάλαμα καὶ χοῦφτες μαῦρα μάτια,
νὰ ξανασμίζουμε τὰ δυὸ τὰ μυριαγαπηγμένα.




Ἀνώνυμος, τὸ κιντρινισμένο του χαρτ ἀνεβρέθει τυχαία, ξεθωριασμένο ἀπὸ τὸ χρόνο, ξεχασμένο σὲ ἕνα συρτάρι.

© κειμένου: gayekfansi.blogspot.gr, μ τν πιφύλαξη κάθε δικαιώματος.